Unha resposta á explosión do Nadal.

Cando miras as estrelas é probable que algunha delas xa estea morta, pero debido a distancia á que se atopan a luz tarda moito tempo en chegar. Novas investigacións determinan novas formas de morir das estrelas, como a que tivo lugar o día de Nadal do ano pasado, a 5.500 años luz da Terra.

Recreación del estallido de rayos gamma. | 'Nature'

Cando miras as estrelas é probable que algunha delas xa estea morta, pero debido a distancia á que se atopan a luz tarda moito tempo en chegar. Novas investigacións determinan novas formas de morir das estrelas, como a que tivo lugar o día de Nadal do ano pasado, a 5.500 años luz da Terra.

Ese día houbo un estoupido de raios gamma que sorprendeu aos investigadores. Moitos deles puideron comprobar que a explosión de Nadal era máis duradeira do común, e ademáis despois prodúxose un resplandor de orixe térmico que non cuadrada cos modelos previos.

Un ano despois, Christina Thöne y Antonio de Ugarte Postigo, publican en Nature o que pensan que sucedeu: foi a fusión de dous estrelas.

Thöne, nun comunicado, recorda que todos os estallidos similares de raios gamma van seguidos dun resplandor producido polos electróns en movemento dentro dun campo magnético.

Morte por fusión

Pero este caso era ‘exótico’, en palabras de Antonio de Ugarte, o que lles fixo pensar que podia haber outr explicación. Propoñen que o que ocurriu foi a fusión dunha estrella de neutróns ( moi masiva pero de pouco tamaño) con outra estrella xigante evolucionada.

A estrela de neutróns introduciuse na atmosfera da grande facendo que perdera gran parte do seu hidróxeno. A fusión produciu unha explosión normal, pero quentouse e iso foi o que recibiu o satélite swift.

Dez días despois produciuse unha supernova que duraría como moito asta os corenta dias.

Outras interpretacións

Aínda que non so esa a única posible explicación do suceso. Un equipo italiano di que puido ser o contacto entre un obxeto cósmico e unha estrela de neutróns.

A atmosfera terrestre non permite pasar este tipo de radiación, por eso e necesario un satélite como o ‘swift’ para informar ós investigadores do mundo

Cada vez atópanse móis tipos de supernova, deberiamos revisar a clasificación de estoupidos de raios gamma. Parece que as estrelas teñen moitas formas de morir, concluye Thöne.

Fonte orixinal:( O artigo esta dividido en dúas páxinas)

http://www.nature.com/nature/journal/v480/n7375/full/nature10592.html

http://www.nature.com/nature/journal/v480/n7375/full/nature10611.html

Fonte de obtención:

http://www.elmundo.es/elmundo/2011/11/30/ciencia/1322655132.html

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Cosmos, astrofísica, planetas coas etiquetas , . Ligazón permanente.

3 Responses to Unha resposta á explosión do Nadal.

  1. A verdade é que o artigo de El Mundo do que partes é moi malo. Inclúe un erro garrafal que non advirtes (e transcribes dúas veces):
    “como la que tuvo lugar el pasado 24 de diciembre, justo el día de Navidad, a 5.500 años luz de la Tierra.”
    pero más adiante o artigo explica
    “Ambas formaban un sistema binario, a unos 5500 millones de años luz de la Tierra”
    É dicir, reduce a distancia un millón de veces. Se o primeiro fose certo, o fenómeno teríase producido en casa, na nosa zona da galaxia, pero os autores falan dun fenómeno producido nunha galaxia moi afastada de nós.

    Para aclararte aconsello que utilices como referencia o artigo en El País (http://www.elpais.com/articulo/sociedad/raro/estallido/celeste/admite/explicaciones/distintas/origen/elpepusoccie/20111201elpepusoc_25/Tes) que explica moito mellor a cuestión das dúas interpretacións alternativas.
    – O primeiro vínculo de Nature que citas é a publicación do equipo italiano, que interpretan o fenómeno como algo local, sucedido na nosa galaxia.
    – O segundo vínculo de Nature corresponde a interpretación principal do teu post.

    A noticia en El País remata así:
    Con la explicación de Thöne, el GRB 101225A estaría a 5.500 millones de años luz, con la de Campana, a solo unos 10.000 años luz. “Ambas hipótesis son plausibles y explican muchos y complejos datos. Pero al menos una de las dos es incorrecta y no se tiene la prueba definitiva, es decir, la determinación de la distancia de este GRB”, resume Costa. Cada uno de los equipos presenta su explicación del fenómeno en su artículo propio en Nature, pero ambos citan escuetamente la hipótesis del otro.

    (Os resultados na liga de divulgación científica para esta noticia nos dous xornais competidores son: Rosa M. Tristán 0, Alicia Rivera 1)

    En todo caso, non vexo aportación propia no teu post e tampouco comentas nada da información atopada nos articulos orixinais.

  2. As estrelas poden ser moi bonitas se sabes como miralas pero tamén poden ser moi destructivas se estamos moi preto delas ,por exemplo cando morra o sol e estoupe probablemente a terra leve tempo morta porque o sol aumentaría o seu tamaño e enguliría Marte e a Terra.
    A min gustoume o traballo pero se non tes a fonte orixinal non se pode saber se é real ou non porque pode ser a fonte dunha revista que non teña nin idea de ciencia.O mellor é leer a fonte orixinal.

  3. 1ayevila di:

    Grazas a este artigo descubrese un novo compotamento das estrelas,que se poden fusionar

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s